Jeżeli ktoś nie jest pasjonatem tylko i wyłącznie surfingu, trudno w Europie znaleźć lepsze miejsce do uprawiania sportu. Kraj ten wiedzie prym szczególnie w dyscyplinach zimowych i wspinaczce wysokogórskiej. Jeżeli przyjdzie nam ochota na spokojną wędrówkę lub przyprawiające o kołatanie serca sporty ekstremalne, wyboru nie zabraknie. Mając w zasięgu ręki tak wspaniałą, różnorodną naturalną scenerię, zdrowy klimat i stojącą na światowym poziomie bazę rekreacyjną, rzesze Szwajcarów aktywnie wypoczywają. Przed oddaniem się sportowemu szaleństwu, turysta musi się upewnić, czy dysponuje kompleksowym ubezpieczeniem, co jest szczególnie ważne w przypadku takich dyscyplin, jak wspinaczka górska i narciarstwo. Polisa powinna pokrywać transport helikopterem do szpitala. Ponadto należy zawsze starać się minimalizować własny wpływ na środowisko i pamiętać, że ekosystemy górskie są szczególnie wrażliwe: wspinając się lub udając się na przejażdżkę rowerem po górach, należy trzymać się szlaków i nie zrywać roślin, a narciarze nie powinni zjeżdżać z nartostrad.

Narciarstwo
Szwajcarzy nie mogą utrzymywać, że wynaleźli narty, bo to Skandynawowie używali ich do przewozu towarów na długo przedtem, zanim w połowie XIX w. zawitały one do Szwajcarii. Ale to tutaj, od lat 80. XIX w., narciarstwo stało się popularne, przekształcając się w sport zjazdowy. Pionierami byli Brytyjczycy (wczasowicze albo rekonwalescenci), których zachowanie uznawano wtedy za przejaw ekscentryczności. Do znanych amatorów białego szaleństwa zaliczał się np. Arthur Conan Doyle. W tych wczesnych latach narciarze wspinali się na stoki piechotą, ale sytuacja uległa poprawie, kiedy usługi zaczęły świadczyć kolejki górskie. Potem wprowadzono orczyk i wyciąg krzesełkowy. Pierwszy bieg zjazdowy przeprowadzono w 1911 r. w Montanie w Valais. Z kolei w 1921 r. Anglik, Arnold Lunn, wymyślił slalom w małej górskiej wiosce Murren w Berneńskim Oberlandzie. Rok później odbyły się tam zawody.